افرادی که در نشریات آموزش و پرورش  -  نگاه و رشد معلم ، رشد ابتدایی  و ....   - قلم می زنند . متفاوتند . برخی براساس وظیفه ی اداری کار می کنند اما عده ای دیگر نویسندگانی هستند که با روزنامه های سراسری ارتباط دارند آموزش و پرورش جهان را می شناسند در اینترنت به دنبال مطالب نو و دیدگاههای دیگران می روند و سعی می کنند در حوزه های متفاوت رسانه ای حضور داشته باشند . هنگامی که نظرات  دیگران  را در کامنت رادیو معلم   می خواندم نوشته ای از مرتضی مجدفر خواندم که برای من بسیار ارزشمند بود . ایشان سردبیر رشد آموزش ابتدایی و از نویسندگان روزنامه ی همشهری است . مرتضی مجدفر در نظر دارد در رسانه هایی که می تواند به معرفی تعدادی از وبلاگهای معلمان بپردازد . این اقدام می تواند باعث تشویق معلمان به نوشتن راجع به آموزش وپرورش و ارتباط بیشتر معلمان از طریق  اینترنت  با یکدیگر گردد . مدارس ایران از پراکندگی بسیار برخوردار است و استفاده از این وسایل ارتباطی در جهت آشنایی با مشکلات مدارس و دیدگاههای معلمان بسیار موثر است . در روز 4 شنبه 13 دی  این مطلب به قلم مرتضی مجدفر درروزنامه همشهری چاپ شد :

پس چی شد ؟

 تلویزیون آموزشی در فراز و فرود 40 ساله

نخست ) 40 سال پیش در چنین روزهایی

روزنامه ی اطلاعات در تاریخ سه شنبه 15 آذر 1345 برابر با 23 شعبان 1386 نوشت محصلین شهرستانها از تلویزیون استفاده خواهند کرد . به نوشته ی روزنامه ی اطلاعات آن سالها ،  دکتر هدایتی ، وزیر آموزش و پرورش در اجتماع مسئولان و دبیران تلویزیون آموزشی گفت : به موازات تغییر سیستم آموزشی و تغییر بعضی از کتب درسی ، موضوع تدریس از طریق تلویزیون مورد مطالعه قرار گرفت و به زودی تدریس از تلویزیون در تهران آغاز می شود . دکتر هدایتی در پایان اظهار امیدواری کرد که ترتیباتی فراهم شود تا در آینده کلیه دانش آموزان از تلویزیون آموزشی استفاده کنند .

دوم ) آغاز به کار تلویزیون آموزشی

نخستین برنامه های تلویزیون آموزشی از مهر ماه سال 1350 ( یعنی 5 سال بعد از گفته های وزیرآموزش وپرورش ) آغاز شد . این برنامه ها که از محل فعلی شبکه 2 پخش می شد به صورت نیم بند ادامه پیدا کرد و در برخی مدرسه ها که به تلویزیون مجهز شده بود استفاده می شد . بعدها شبکه ی دوم تلویزیون به خاطر همین سابقه  ، صبغه ی آموزشی پیدا کرد و سالها نیز به همین عنوان نامیده می شد .

سوم )  سالهای آغازین دهه ی 60

با گسترش تلویزیون آموزشی ، امکانات آموزشی به طور مساوی و عادلانه بین همه ی اقشار جامعه توزیع خواهد شد . این شعار زیبای سالهای آغاز دهه ی 60 عملی نشد . و طرحهای آموزش وپرورش و صدا وسیما بایگانی شد

چهارم ) تجربه ی سال 66

ماههای موشک باران شهرها در آغاز سال 66 ، تجربه ی خوبی برای راه اندازی تلویزیون آموزشی بود . این تجربه ی سه چهار ماهه که با مدیریتی عالی اداره شد به فراموشی سپرده شد و به جز تعدادی فیلم آموزشی و تدریس هایی چند ،  از معلمان خوب چیز دیگری در آرشیو صدا و سیما و دفتر وقت تکنولوژی آموزشی باقی نماند راستی آیا اصلاً این آرشیوها موجودند ؟

امروز ) بار دیگر تلویزیون آموزشی

اخیراً مسئولان آموزش وپرورش ، ضرورت استفاده از تلویزیون را به عنوان وسیله ای تاثیرگذار مطرح کرده حتی خواستار راه اندازی شبکه ی مستقلی به عنوان تلویزیون آموزشی شده اند ما درباره ی صحیح بودن این حرف صحبتی نمی کنیم .واز اینکه چرا از دفتر تکنولوژی آموزشی با امکاناتی در حد یک ایستگاه تلویزیونی- که حتماً توانایی راه اندازی و اداره  یک شبکه ی تلویزیونی 24 ساعته  را دارند -  استفاده نمی شود بحثی نمی کنیم  .همچنین از اینکه کل مقوله ی تلویزیون آموزشی به سه چهار تا برنامه در شبکه ی آموزش،  خلاصه شده چیزی نمی گوییم . حرف بر سر این است که مسئولان آموزش و پرورش در سخن گفتن از تلویزیون آموزشی خیلی ذوق زده نشوند آنها بهتر است سری به سوابق و بایگانی های وزارت متبوع خود بزنند قطعاً به تجربه ها و طرح های قبل و بعد از انقلاب دسترسی خواهند داشت تجربه چیز بدی نیست